1 reactie

Mijn vorige blog en (vooral) de reacties op Amweb, maken een hoop reacties los. Tijd om in deze blog uiteen te zetten waarom ik vóór een vakbekwamere financiële dienstverlening ben.

Even voor de duidelijkheid: het is niet zo dat ik adviseurs de extra tijd niet gun, integendeel, het is alleen dat ik de consument nou eenmaal nóg liever een vakbekwame adviseur gun. En ik weet: iemand met een papiertje is niet per definitie vakbekwaam en iemand zonder papiertje niet per definitie niet vakbekwaam. Maar enige objectieve maatstaf maakt het allemaal wel beter beheersbaar.

Sinds 2013 bevindt de permanente educatie (PE) zich in een vacuüm. Sommige adviseurs hebben in 2011 voor het laatst PE gevolgd. Dat betekent dat zij onderhand al vier jaar niet (aantoonbaar) zijn bijgeschoold; dat betekent dat de cliënt van een dergelijke adviseur al vier jaar niet verzekerd is van advies door een vakbekwame adviseur. Doordat de termijn nu verlengd wordt tot 1 januari 2017, kan die situatie nog eens anderhalf jaar voortduren.

Er wordt gesproken over het ongemak voor de adviseur. Die arme adviseur die om zijn vak uit te oefenen aantoonbaar vakbekwaam moet zijn en daar ‘slechts’ anderhalf jaar de tijd voor kreeg… Anderhalf jaar is lang, mensen, dat is láng. In die tijd kun je makkelijk aan je verplichtingen voldoen. En waarom zouden het nu de uitstellers moeten zijn die de vruchten van deze slechte ontwikkeling plukken? Stel dat een adviseur meteen aan de slag is gegaan en direct de benodigde examens binnen heeft gekopt. Tegen de tijd dat de notoire uitstellers in december 2016 een keer een examen doen, kan de plichtsgetrouwe adviseur opnieuw beginnen.
Omdat dit ook weer ‘onrechtvaardig’ is, zullen ook deze adviseurs tegemoet gekomen gaan worden. Ook zij krijgen ongetwijfeld (enig) uitstel van de PE-verplichting. Zo is er aan iedereen gedacht. Uh, nou ja, bijna iedereen. De consument is immers ‘vergeten’ in deze hele discussie.

Niet geheel onbelangrijk; de consument. Deze medaille heeft immers twee kanten. Laten we ons eens druk maken om die arme consument, die nu nog eens anderhalf jaar langer de dupe kan zijn van mogelijk verkeerd advies van minder bekwame of zelfs ongekwalificeerde adviseurs! Je bent nu ‘vakbekwaam’ als je in 1968 je Assurantiebezorger A hebt behaald, 40 jaar uit de sector bent geweest en in 2011 een drietal ‘snurksessies’ (PE genoemd) hebt uitgezeten. Een blamage. Winnen we hiermee het vertrouwen in de financiële sector (het oorspronkelijke doel van deze hele stelselwijziging) terug? Ik denk dat we hiermee het tegenovergestelde bereiken.

Als de consument het toch eens zou weten hè? Dat de branche, die meerdere kansen van zelfregulering heeft laten lopen, bij ingrijpen van de overheid om de vakbekwaamheid naar een hoger niveau te tillen, vooral klaagt in plaats van constructief meedenkt. Dat de adviseur die zijn vakbekwaamheid kan aantonen door wat vragen te beantwoorden over actualiteiten (die hij als het goed is heeft gevolgd/bijgehouden) én over competenties en professioneel gedrag (ook aanwezig lijkt me toch?) dat liever niet doet maar liever klaagt en protesteert. En ja: de vragen kunnen beter! Absoluut! Maar klaag dáár dan over!

Wesley van 't Hof
Over de auteur

Eén reactie
 
  1. Cos Hellings juli 10, 2015 at 21:31 Beantwoorden

    Beste Wesley. Ik sluit me volledig bij jouw mening aan en ben er van overtuigd dat degenen die dat niet doen nog steeds niet geleerd hebben de klant centraal te stellen: ik vertel graag tegen mijn klanten dat ons hele team “bij” is. We hebben een vak en bijbehorende opleidingen waar we trots op mogen zijn. Ik ben dat zeker. Grt. Cos

Laat een bericht achter

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>